Month: July 2026

by

Երեւանէն Շարունակականութեան եւ Փոփոխութեան Դրուագներ

Երեւանէն Շարունակականութեան եւ Փոփոխութեան Դրուագներ

«Ասսալամու ալէյքոմ» (արաբերէնով «Բարեւ ձեզ», խմբ․)․․․

Ոեւէ մէկը Երեւանի մէջ ինծի այդպէս երբեք չէր մօտեցած եւ չէր ողջունած:

Բնազդաբար, «Ուա ալէյքոմ սալամ» («Եւ ձեզ ալ բարեւ», խմբ․)․․․ ըսելով պատասխանեցի:

Սովորական երեւոյթ ունեցող տղամարդ մըն էր՝ գուցէ իմ տարիքիս, հաւանաբար քիչ մը աւելի մեծ: Մասամբ ճաղատ էր, մութ հագած: Պայծառ գոյներով «հիճապ»-ով կինը կ’ընկերակցէր. ան սայլակ մը կը քշէր, որուն մէջ անուշիկ փոքրիկ մը պառկած էր: Տէրեան Փողոցը անցնելու վրայ էինք՝ Երեւանի կեդրոնը, Օփերային քովը, դէպի Կարապի Լիճին անկիւնը:

«Ֆալասթինէն (Պաղեստին, խմբ․)․․․ եմ: Հաճիք, կ’օգնէ՞ք …»

Ձեռքս սրտիս մօտ դրի եւ զղջման ու կարեկցանքի արտայայտութեամբ թեթեւ մը խոնարհեցայ: Օգնութիւն խնդրողներուն մեծաւ մասամբ այդպէս կ’արձագանգեմ: Հասարակութեան մը մէջ մեծցած եմ, ուր ողորմութիւն ուզողներու պակաս չկար եւ ան յաճախ կազմակերպուած բնոյթ կը կրէր: Հազուագիւտ դէպքեր կ’ըլլան, երբ ինքզինքիս կրնամ համոզել փողոցը անծանօթի մը գումար տրամադրել: Միշտ զգոյշ եմ եւ Երեւանի պէս քաղաքի մը մէջ, կ’ենթադրեմ, որ հաւանաբար նմանօրինակ անձեր դիմացս կ’ելլեն, ինչպէս ալ եղած է. տարիներու ընթացքին, նոյն մարդիկ նոյն պատմութիւնը կը պատմեն, նոյն խաբեբայութեամբ կը զբաղին: Հիմա, աս ընտանիքին չէի ճանչնար, անկարելի էր պնդել խաբեբայ էին կամ ոչ: Յամենայն դէպս, չկրցայ իրենց օգնելու տրամադրութիւն յայտնել:

կարդալ մնացածը

by

Vignettes on continuity and change in Yerevan

Vignettes on continuity and change in Yerevan

“Assalamu alaykum.”

Nobody had ever approached me in Yerevan and greeted me that way before.

Quite instinctively, I responded, “Wa alaykum salam.”

He was an ordinary-looking man, perhaps around my age, perhaps a bit older. He was balding and wearing dark clothing. A woman in a bright hijab accompanied him, pushing a stroller with a cute toddler. We were about to cross Teryan Street, heading toward the Swan Lake corner by the Opera in central Yerevan.

“I am from Falasteen. Please, would you help …”

I placed my hand on my heart and bowed slightly with a regretful, empathetic expression. That is how I respond most of the time to those who ask for money. I grew up in a society where begging was widespread and often a racket. It’s rare that I can bring myself to give money to strangers on the street. I am always wary, and in a city like Yerevan, I imagine I most likely will run into the same people — as I have over the years come across those who tell the same story and try to sell the same scam. Now, I didn’t know this family at all or whether they were running a scam. But all the same, I couldn’t bring myself to help them.

read the rest