by

Contentious (S)Parks: Reclaiming Public Space in Yerevan and Istanbul

Paper for a course on social movements (Ariel Ahram)

Contentious (S)Parks: Reclaiming Public Space in Yerevan and Istanbul

Introduction

Neither Armenia nor Turkey have enjoyed reputations of being states with stable democratic regimes. Turkey has had experience as a pluralist republic over the course of many decades, though often punctuated with military coups. Armenia, for its part, has managed to carry out free and fair elections on only a few occasions since independence following the collapse of the USSR in 1991. Both countries have on the whole demonstrated much more undemocratic tendences in the recent past. Armenia and Turkey were consistently categorised as “Partly Free” by Freedom House from 2005 to 2015, with medium-to-low rankings of political rights and civil liberties (Freedom House, n.d.). The two countries have been variously characterised as illiberal republics, outright authoritarian, or unconsolidated or competitive authoritarian states at different points during the past two decades.

At the same time, both Armenia and Turkey have managed to develop substantial civil society sectors, with robust social movements galvanising segments of the population in order to influence decision-making from the streets. Ranging from leftist or feminist claims to ecological or human rights concerns, numerous protest movements have marked shifts in the political winds in Armenia and Turkey since the 1990s and 2000s.

This brief study will first discuss conceptual approaches to understanding social movements drawn from Tilly and Tarrow (2015) and Steinberg (1998). The two cases of the Mashtots Park protests in Armenia in 2012 and the Gezi Park protests in Turkey in 2013 will then be outlined. The discussion section that follows will compare and contrast how contentious politics over public space in those two urban centres played out. Included among the sources for the discussion are two interviews with first-hand observers and participants (see Appendix B). Finally, concluding thoughts on the causes and consequences of Mashtots and Gezi will be fleshed out in detail. Continue reading →

by

Questions of Academic Freedom in Armenian Studies and Turkish Studies in the United States

Essay for a course on the academy and academic life (Joel Peters)

Questions of Academic Freedom in Armenian Studies and Turkish Studies in the United States

The principle of academic freedom may appear on the surface to offer a carte blanche for all matters of scholarly pursuit, whether to instructors or students, and perhaps even to university administrators. There are a few key questions around which that principle hinges. This essay will take up some of them by investigating the history of the development of Armenian Studies and Turkish Studies in the United States and the controversies that have arisen within and across those disciplines.

Brief Overview

This section draws upon Mamigonian (2013), Ergüneş (2018), Reed (1997), and the websites of the Institute of Turkish Studies, the Ottoman and Turkish Studies Association, the Society for Armenian Studies, and the Middle East Studies Association.

Armenian Studies and Turkish Studies have been systematically pursued by European scholars initially under the broader Oriental Studies umbrella since even as early as the late 18th century. It is not difficult to point out the political interests that evidently led to and supported the study of language, culture, religion, and society of the Balkans, Anatolia, Asia Minor, and the Levant. The Great Powers were keen to extend their holdings – the so-called “Eastern Question”. In fact, studying Persian, Arabic, or Turkish philology had an immediate association in many capitals with a career in the foreign service (and in espionage). The Diplomatic Academy of Vienna was founded by Empress Maria Theresia as the Oriental Academy in 1754, serving as a sort of prototype. Well into the 20th century, Oriental Studies university programmes were feeders for the KGB in the USSR. Continue reading →

by

The Media as a Diaspora-Homeland Bridge

The Media as a Diaspora-Homeland Bridge

1512, Venice, Italy and 1794, Madras (Chennai), India – what do these years and places, each so far apart from the other, have in common? They were both significant firsts in the Armenian world: the first published Armenian book and the first Armenian newspaper. The printing press has played a key role in keeping the Armenian identity alive around the world for centuries now, whether through Bibles or school books, yerazahans (“dream dictionaries”) or active media providing information on local events and sometimes having connections with goings-on in other parts of the global Diaspora.

Unfortunately, the Diasporan Armenian media has not always had the strongest links with Armenia itself, even in this age of the internet and social media. That relationship has undergone major changes in recent years, something which became even more evident over the course of tumultuous weeks in April and May, 2018, when the country saw tremendous political developments that were very closely followed across the planet from Boston to Beijing or Buenos Aires to Beirut, whether through pixels on a screen or through ink on paper. The Diaspora-Homeland media connection has entered a new era.

read the rest

by

Armenia’s victory for the people faces at least 3 challenges

Armenia’s victory for the people faces at least 3 challenges

What transpired in Armenia over the past month was astonishing, sometimes bewildering, often inspiring, and in all events historical. The people in Armenia and the Armenians in diaspora communities throughout the world were on tenterhooks as they followed the fast pace of developments in the country. They have a right to feel pride in a political movement that galvanised Armenian society in an unprecedented manner, lending a voice and a sense of empowerment to many who had long felt marginalised and alienated. They can breathe a sigh of relief as the leadership of the popular opposition movement takes office.

But the real work begins now. Aside from a number of general principles of policy such as clamping down on corruption and boosting the rule of law, opposition leader and now prime minister Nikol Pashinyan has declared a few specific points on his agenda: reforms of the electoral code and the law on political parties, followed by extraordinary elections within a reasonable timeframe. A new parliament for a new Armenia must be as legitimate as possible, based on free and fair elections, truly reflecting the popular will.

read the rest

by

Some Questions About This Revolution | Մի Քանի Հարցում Այս Յեղափոխութեան Վերաբերեալ

I am sure we are all very excited and proud about the events in Armenia over the past few weeks, and with good reason. But I’m afraid I have been a sceptic from the start, and some questions are still buzzing about in my mind.

This brief piece of writing is not meant to rain on anyone’s parade or to make people upset – these are genuine enquiries from a concerned citizen. Some key hills have been surmounted, but the road still has a way to go. It could get bumpy.

read the rest

Վստահ եմ բոլորս շատ ոգեւորուած ենք ու հպարտ վերջին շաբաթներում Հայաստանում տեղի ունեցած դէպքերով, եւ իրաւունք էլ ունենք: Բայց ես սկզբից ի վեր վերապահումներ եմ ունեցել եւ մի քանի հարցում դեռեւս մտքիս մէջ բզզում են:

Այս կարճ գրառումը ինչ-որ ստուեր գցելու կամ մէկին նեղացնելու համար չէ: Սրանք մտահոգ քաղաքացու անկեղծ հարցադրումներ են: Որոշ առանցքային սարեր յաղթահարուել են, սակայն ճանապարհը դեռ շարունակւում է: Գուցէ անհարթ լինի:

կարդալ մնացածը

by

The Clash of Turkish and Armenian Narratives

The Clash of Turkish and Armenian Narratives

The debates and tensions that very often characterize the interactions between the Turkish and Armenian peoples do not easily fit into frameworks adopted by studies of international affairs. One problem is that of identifying specific actors: states, diasporas, community-level and international organizations, religious bodies, individuals, broader regional or global players and trends. A second problem is identifying what is at stake: moral, ethical, or religious principles, core hard power interests, legal disputes, economic calculations. The complexity of the case challenges any single approach to analysis but at the same time offers the opportunity for multiple points of view to bring forward meaningful insights. This study uses narratives as a source and as a method.

Narrative moved out of its realm of literature and the arts and began to be applied to the social sciences during the 1970s and 1980s. It provided an alternative to the more rigid theoretical frameworks that reflected natural science methodologies. Accounting for a phenomenon through narrative allows for more personal, more subjective points of view. This is problematic for objective analysis, but can nevertheless prove to be useful for a more comprehensive understanding. In the case of Turkish-Armenian relations, there are no current immediate security threats, no reasonable expectations of hostilities between the two states, much less between dispersed peoples, nor are there any living participants of the most significant episode in Turkish-Armenian relations, namely the Armenian Genocide. Instead, it is the public memory of 1915 in Turkey, in Armenia, and around the world that most deeply informs inter-personal, inter-communal, and inter-state relations regionally and globally. If there is to be any resolution and lasting reconciliation between the Turkish and Armenian peoples, it will begin at the level of the narrative.

read the rest

by

Թրքական եւ Հայկական Պատումներու Բախումը

Թրքական եւ Հայկական Պատումներու Բախումը

Թուրքերու եւ հայերու միջեւ յարաբերութիւններուն բնորոշ բանավէճերը եւ լարուածութիւնները յաճախ համապատասխան չեն գտնուիր միջազգային յարաբերութիւններու գիտական տեսութիւններուն: Խնդիր կայ ստոյգ դերակատարներ մատնանշելուն մէջ՝ պետութիւններ, սփիւռքեր, համայնաքային եւ միջազգային կազմակերպութիւններ, կրօնական մարմիններ, անհատներ, աւելի լայն տարածաշրջանային կամ համաշխարհային խաղցողներ եւ միտումներ: Երկրորդ խնդիր մը խնդրոյ առարկային մատնանշումն է՝ բարոյական կամ կրօնական սկզբունքեր, էական նիւթական շահեր, իրաւական հարցեր, տնտեսական հաշուարկներ: Խնդրին բարդութիւնը վերլուծութեան որեւէ մէկ մօտեցման համար մարտահրաւէր է, բայց միառժամանակ ան հնարաւորութիւն կ’ընձեռէ բազմակողմանի տեսակէտերէ իմաստալից եզրակացութիւններու հասնելու:

Այս հետազօտութիւնը պատումը (Անգլ. «narrative», Թրք. «anlatı») կը գործածէ որպէս աղբիւր եւ մօտեցում: Թուրք-հայկական յարաբերութիւններու պարագային չկան առկայ անմիջական ապահովական խնդիրներ կամ երկու պետութիւններուն միջեւ բռնի արարքներու սպասումներ: 1915-ի հանրային յիշողութիւնն է Թուրքոյ մէջ, Հայաստանի մէջ, եւ աշխարհով մէկ, որ ամենախորը ազդեցութիւնը կ’ունենայ միջանձնային, միջհամայնքային, եւ միջպետական յարաբերութիւններու վրայ: Եթէ տեւական հաշտութիւն պիտի ըլլայ, պատումի հարթակէն պիտի սկսի:

կարդալ մնացածը

Թրքական եւ Հայկական Պատումներու Բախումը

Թուրքերու եւ հայերու միջեւ յարաբերութիւններուն բնորոշ բանավէճերը եւ լարուածութիւնները յաճախ համապատասխան չեն գտնուիր միջազգային յարաբերութիւններու գիտական տեսութիւններուն: Խնդիր կայ ստոյգ դերակատարներ մատնանշելուն մէջ՝ պետութիւններ, սփիւռքեր, համայնաքային եւ միջազգային կազմակերպութիւններ, կրօնական մարմիններ, անհատներ, աւելի լայն տարածաշրջանային կամ համաշխարհային խաղցողներ եւ միտումներ: Երկրորդ խնդիր մը խնդրոյ առարկային մատնանշումն է՝ բարոյական կամ կրօնական սկզբունքեր, էական նիւթական շահեր, իրաւական հարցեր, տնտեսական հաշուարկներ: Խնդրին բարդութիւնը վերլուծութեան որեւէ մէկ մօտեցման համար մարտահրաւէր է, բայց միառժամանակ ան հնարաւորութիւն կ’ընձեռէ բազմակողմանի տեսակէտերէ իմաստալից եզրակացութիւններու հասնելու:

Այս հետազօտութիւնը պատումը (Անգլ. «narrative», Թրք. «anlatı») կը գործածէ որպէս աղբիւր եւ մօտեցում: Թուրք-հայկական յարաբերութիւններու պարագային չկան առկայ անմիջական ապահովական խնդիրներ կամ երկու պետութիւններուն միջեւ բռնի արարքներու սպասումներ: 1915-ի հանրային յիշողութիւնն է Թուրքոյ մէջ, Հայաստանի մէջ, եւ աշխարհով մէկ, որ ամենախորը ազդեցութիւնը կ’ունենայ միջանձնային, միջհամայնքային, եւ միջպետական յարաբերութիւններու վրայ: Եթէ տեւական հաշտութիւն պիտի ըլլայ, պատումի հարթակէն պիտի սկսի:

կարդալ մնացածը

by

Թուրքական և հայկական պատումների բախումը

78_postcaptureԹուրքական և հայկական պատումների բախումը

Հայաստան-Թուրքիա եւ հայեր-թուրքեր հարաբերությունների ճշգրիտ նկարագրումն անգամ խնդրահարույց է. այն զանազան հարթությունների վրա է տեղի ունենում՝ միջանձնականից սկսյալ մինչեւ միջազագային հարաբերություններ: Տվյալ հետազոտությունը վերցնում է պատումը («narrative») որպես առարկա եւ որպես մեթոդաբանություն այն ենթադրությամբ, որ այսօրվա իրավիճակում հայկական-թուրքական հարաբերությունների ամենանշանակալից տարածքը հենց այն պատմություններն են՝ այն պատկերացումները եւ սպասելիքները, որոնք երկու ժողովուրդները ունեն միմյանց հանդեպ: Եթե լինելու է երկարաժամյա հաշտություն, այն պետք է սկսի հենց պատումների վերափոխմամբ:

կարդալ մնացածը

 

by

The Clash of Turkish and Armenian Narratives: The Imperative for a Comprehensive and Nuanced Public Memory

The Clash of Turkish and Armenian Narratives: The Imperative for a Comprehensive and Nuanced Public Memory

The debates and tensions that very often characterize the interactions between the Turkish and Armenian peoples do not easily fit into frameworks adopted by studies of international affairs. One problem is that of identifying specific actors: states, diasporas, community-level and international organizations, religious bodies, individuals, broader regional or global players and trends. A second problem is identifying what is at stake: moral, ethical, or religious principles, core hard power interests, legal disputes, economic calculations. The complexity of the case challenges any single approach to analysis but at the same time offers the opportunity for multiple points of view to bring forward meaningful insights. This study uses narratives as a source and as a method.

read the rest

by

The Armenian Identity and the Armenian State

The Armenian Identity and the Armenian State

More than ten years ago now, I had the privilege of participating in an international cultural exchange programme in Poland run by AIESEC, a global student and young professionals network. There were some twenty or twenty-five of us college-age students from a dozen different countries going around various villages and towns throughout Poland. We met with high school students and delivered presentations on our countries and cultures.

Poland is among the most ethnically homogeneous societies in the world. For a teenager in a distant rural area to interact with a young person from, say, Peru, or India, or even more exotic Armenia, must have been a pleasantly disruptive experience. Besides recounting to those bright faces the story of the first Christian nation or the legacy of the genocide, I found myself discussing my own personal family history that, like any good Armenian story, traverses a few seas and continents.

read the rest